Maan Limburg (1988) is een Nederlandse kunstenaar en fotograaf die, als ze plotseling zou overlijden, elk deel van haar lichaam zou doneren – behalve haar ogen. Met haar ogen bouwt ze haar innerlijke wereld; ze vormen wat ze ziet om tot iets van betekenis. Ze gelooft dat écht kijken een delicate, magische handeling is die vaak vergeten wordt. Fotografie is haar manier om anderen een glimp te geven van deze zachte, ambigue wereld waar werkelijkheid en verbeelding samenkomen.

Uitgangspunt is altijd haar gevoeligheid voor verhalen, persoonlijkheden, texturen, kleuren, ritme en stille momenten van verwondering. En hoewel ze niet echt houdt van herhaling, voelt ze zich wel steeds weer aangetrokken tot mensen, de natuur, Japan en contrasten. Haar persoonlijke wereld ontvouwt zich vaak in grote prints en tentoonstellingen waarin materiaal, sfeer en ruimte met elkaar in dialoog gaan. Soms ook in boeken, kleine prints, magazines en video’s – alles kan. Uiteindelijk wil ze vooral haar visie met je delen.