Het atelier van Bilal Chahal (Tripoli, 1978) is groot, heel groot. Het heeft een hoog plafond en staat vol met ezels, doeken, grote bakken verf en volle kasten. Dat moet ook wel, want wat Chahal maakt is ook groot: met een hoogte van minimaal 1,60 meter en vaak meters breed. Je moet als het ware in het werk kunnen stappen. “Ik wil verdwijnen in een kleur, in een ruimte, even een paar minuutjes uit de fysieke wereld, alsof je wordt ‘opgegeten’ door de kleur.”

Behalve met grote formaten heeft Chahal ook iets met kleur. En dan vooral met de kleur rood. Vroeger tekende en schilderde hij gewoon dingen die hij mooi vond, of die hem opvielen, zoals lichamen of een boom. Maar langzaamaan begon dat te veranderen. Bepaalde kleuren en kleurencombinaties in zijn werk begonnen hem op te vallen, alsof ze voortkwamen uit een gevoel — een intuïtie misschien — die hij niet onder woorden kon brengen. Door dat gevoel heeft hij zich laten leiden, waardoor zijn figuratieve werk langzaam veranderde in abstract werk. “Het mooie aan abstracte kunst is dat het een spel is, tussen het gevoel dat de kunstenaar in het kunstwerk stopt en wat de kijker gaat voelen.” Het vertalen van gevoel naar kleur, daar gaat het hem om.

De betekenis en geschiedenis van een kleur fascineren Chahal mateloos. “Kleuren zijn superpersoonlijk en subjectief en daardoor heel breed en interessant om mee te werken.” Kleuren die je zo in een tube kunt krijgen in de winkel vindt hij maar niks, omdat daar volgens hem helemaal geen gevoel in zit. Hij creëert veel liever zijn eigen kleuren. Urenlang kan hij in zijn atelier bezig zijn met verf mixen en eindeloos experimenteren met pigmenten. “Het moment van het maken is voor mij heel erg belangrijk. Het mixen van de kleur, het maken, het testen, het gebruiken. Dat zijn de momenten die mij uiteindelijk rust geven. Alle gevoelens die bij mij vastzitten, komen eruit op het moment dat ik aan het werk ben.”