In haar werk onderzoekt Jitse van der Wijst (1990) de complexe relaties tussen mensen, dieren en de natuurlijke wereld. Symboliek doorweeft haar werk: persoonlijke verhalen en grotere maatschappelijke vraagstukken ontvouwen zich op het doek. Haar artistieke hand reflecteert ook op onderwerpen die soms oncomfortabel of ingewikkeld zijn, maar ze weet deze altijd te portretteren met een subtiele lichtheid en esthetische kracht.

Als autodidact waardeert Jitse de vrijheid die haar eigen pad haar biedt, waardoor ze haar werk volledig op haar eigen voorwaarden kan vormgeven. Haar inspiratie komt niet alleen uit de natuur en het alledaagse – het patroon van een jas, een vluchtige blik, flarden van herinneringen – maar vindt evenzeer zijn oorsprong in haar eigen binnenwereld, haar gevoelens en innerlijke reflecties.

Haar werk nodigt uit tot interactie: de boodschap onthult zich als je ervoor openstaat, maar dat is niet essentieel – een schilderij kan net zo goed bewonderd worden om de vormen, kleuren en de rust die het uitstraalt. Haar palet is levendig, haar composities smeden de elementen tot een harmonisch geheel, en toch draagt elk doek een stille, serene kalmte in zich.

“Ik ben zo gefascineerd door alles wat ademt, groeit, beweegt, leeft, vliegt, stilzit, neemt of geeft. Misschien had ik bioloog moeten worden. Maar ik kan en wil gewoon niet stoppen met schilderen.”