Geboren tussen twee sterk verschillende culturen is het werk van Doumorh diep geworteld in de vraag naar identiteit en samenleven. Opgroeiend tussen Libanon en Duitsland stond zij voor de uitdaging om beide culturele invloeden te eren en tegelijk trouw te blijven aan zichzelf. Die spanning — de vraag of er bruggen gebouwd moeten worden, of dat tegenstellingen simpelweg naast elkaar kunnen bestaan — vormt de kern van haar artistieke onderzoek.
In haar werk vertaalt ze deze innerlijke dialoog naar de relatie tussen de fysieke en digitale wereld. Haar kunst beweegt zich in het gebied tussen materieel en immaterieel, tastbaar en virtueel, en stelt de vraag of deze domeinen moeten samensmelten of juist naast elkaar kunnen bestaan, zonder dat authentieke zelfexpressie verloren gaat. Deze vloeiende toestand tussen tegenpolen, waarin betekenis voortdurend opnieuw wordt onderhandeld, weerspiegelt wat Homi Bhabha een “third space” noemt: een ruimte waarin identiteit niet vaststaat, maar ontstaat door interactie en hybriditeit.
Centraal in haar praktijk staat de transformatie van door AI gegenereerde content naar tastbare, zintuiglijke ervaringen. Ze gebruikt AI-gegenereerde tekst en beeld als basis — uitdrukkingen van haar gedachten en emoties — die ze vervolgens zorgvuldig met de hand herinterpreteert. Door materialen als wol en tapijtachtige structuren toe te voegen, geeft ze digitale vormen diepte en tactiliteit en maakt ze fysiek aanwezig.
Spiegels spelen een cruciale rol in haar composities. Als reflecterende oppervlakken brengen ze de fysieke werkelijkheid van de kijker samen met virtuele elementen. Met gekleurde spiegels en subtiele lichteffecten creëert Doumorh meeslepende omgevingen waarin licht, materiaal en waarneming dynamisch op elkaar inwerken. Deze elementen verplaatsen de blik van de toeschouwer, veranderen de ruimtelijke beleving en roepen nieuwe dimensies op.
De samensmelting van licht, materiaal en reflectie geeft haar werk een vluchtige, bijna poëtische kwaliteit. De omringende ruimte wordt een essentieel onderdeel van het kunstwerk en nodigt uit tot een voortdurend veranderende, participatieve ervaring. Door de grens tussen technologie, ambacht en perceptie te vervagen, creëert Doumorh immersieve ruimtes waarin werkelijkheid en illusie naadloos in elkaar overlopen.