Voor mij zit schoonheid niet in perfectie, maar juist in het onregelmatige, het onverwachte. Schoonheid leeft in momenten die je niet precies kunt definiëren. Het zijn de imperfecties die verhalen dragen, die ons verbinden met wat echt en kwetsbaar is. De natuur is mijn grootste inspiratiebron: voortdurend veranderend en vluchtig.

Ik werk met leer — een materiaal dat al een geschiedenis in zich draagt en nooit volledig te temmen is. Soms vorm ik het tot een organische gedaante, soms begin ik vanuit een strak patroon. Maar ik laat altijd ruimte voor het onverwachte. Het leer buigt, rimpelt, verschuift. Dáár begint het: in het loslaten van controle.

Met mijn werk hoop ik een gevoel van verwondering aan te wakkeren. Om je uit te nodigen te vertragen, even stil te staan en echt te zien wat zo vaak onopgemerkt blijft: de stille schoonheid van het alledaagse, het over het hoofd geziene, het imperfecte.

De schoonheid van imperfectie.

Ik heb altijd een sterke drang gevoeld om te creëren. Al sinds ik kind was. Er moet altijd iets in wording zijn. Ik word onrustig als ik die energie niet kwijt kan.

Mijn favoriete dagen zijn de dagen waarop ik puur vanuit intuïtie en emotie kan werken. Dat zijn de momenten van wild experimenteren, wanneer ideeën vrij stromen en nieuwe concepten ontstaan.

En dan, wanneer de creatieve storm gaat liggen, begint een rustigere fase. Dan ga ik verfijnen, leren van wat ik heb ontdekt, en die ideeën vormen tot kunstwerken.