Ik heb lange tijd in opdracht gewerkt.
Met plezier, met aandacht, en met respect voor de vraag van de ander.

Maar om te doen wat ik diep van binnen wilde doen,
moest ik anders naar mijn leven gaan kijken.

Wat ooit bijzaak was, is inmiddels hoofdzaak geworden.

Ik richt mij vanaf nu volledig op mijn eigen projecten.

Projecten waarin beeld, woord en stilte samenkomen.
Niet om antwoorden te geven,
maar om ruimte te maken voor andere manieren van kijken.

Ik noem dat crealisme. Niet zien, maar zijn. Crealisme is geen kader. 

Het is aandacht voor wat zich toont, zonder mogelijkheden uit te sluiten.

Mijn werk gaat niet over wat je ziet, maar over wat het met je doet.

Over leven, liefde, verlies, groei. 

Over mensen, zoals jij en ik.