Als je David Graas zou vragen waarom hij uitsluitend karton gebruikt, heeft hij waarschijnlijk niet het ultieme antwoord. Het kan de bescheiden aard van het materiaal zijn die hem goed past. Of het feit dat het zowel licht als sterk is. Of dat iedereen al een mening heeft over wat het is en waar het voor gebruikt moet worden en dat hij graag het tegendeel wil bewijzen. Door onverwachte vormen te vinden en nieuwe betekenis te geven aan een materiaal dat voor iedereen al zo bekend is.

Feit is dat karton zijn uitgangspunt is. De basis. De blanco pagina waarop hij zijn verhalen schrijft in 3D. Door voor alles wat hij maakt hetzelfde materiaal te gebruiken, dwingt hij zichzelf om nog creatiever te zijn. Zijn creativiteit als sleutel om de doos te openen waarin hij zichzelf heeft opgesloten. En te ontsnappen als Houdini en de doos binnenstebuiten keren. Steeds weer nieuwe ruimtes ontdekkend om in rond te dwalen. Altijd op zoek om zichzelf te verrassen en herhaling te vermijden.

En door zichzelf te verrassen, nodigt hij de kijker uit om ook een open geest te hebben. Niet te snel te oordelen en voorbij te kijken aan de oppervlakkige verschijning van de wereld om ons heen. Er ligt namelijk grote waarde net onder de oppervlakte.