Sinds mijn kindertijd ben ik gefascineerd door bloemen. Ik plukte ze uit onze tuin en maakte kleine boeketjes om aan buren te geven. Al op jonge leeftijd wilde ik bloemist worden, maar uiteindelijk ging ik naar de kunstacademie en werd ik schilder.
Jaren later veranderde een bezoek aan het Rijksmuseum alles. Het zien van de 17e-eeuwse bloemstillevens van Rachel Ruysch en Judith Leyster raakte me diep en inspireerde me enorm. Tot dat moment lag mijn focus vooral op portretten, maar hun verhalen — vrouwen die eeuwen geleden hun weg vonden in een door mannen gedomineerde wereld — maakten grote indruk op mij. Hun doorzettingsvermogen en talent gaven mij, als hedendaagse vrouwelijke kunstenaar, als het ware toestemming om met vertrouwen nieuwe thema’s te verkennen.
Ik werkte al langer met collagetechnieken, waarbij ik verzamelde papieren en stoffen van over de hele wereld gebruikte. Het verzamelen van efemera — zoals oude reisdagboeken, geborduurde zakdoekjes, sigarenbandjes en restjes stof — is al jaren onderdeel van mijn proces. Voorwerpen die ooit door anderen werden gekoesterd, krijgen zo een nieuw leven in mijn werk. Deze fragmenten, gevonden op rommelmarkten en in antiquariaten, dragen emotionele of nostalgische waarde, zelfs als de maatschappij ze niet langer “iets waard” vindt. Ik raakte gefascineerd door vragen over waarde, herinnering en vergankelijkheid. Wat blijft er over als we er niet meer zijn? En waarom?
Die reflectie leidde tot een nieuwe manier van werken: het opbouwen van bloemcomposities uit deze verzamelde materialen. Van een afstand ziet de kijker een boeket; van dichtbij onthult elk onderdeel zijn eigen verhaal. De collages roepen schoonheid, verval en transformatie op, en verwijzen naar Vanitas-thema’s, terwijl ze tegelijk de esthetiek van vergeten tijden eren.
Deze collagetechniek pas ik ook toe in mijn portretwerk, waarbij ik werken vaak in antieke lijsten presenteer om het thema van herwaardering en hergebruik te versterken. In een tijd waarin zoveel wordt weggegooid, wil ik vergeten materialen opnieuw betekenis geven en de kijker uitnodigen om te vertragen, te reflecteren en opnieuw verbinding te maken.