De schilderijen van Olaf Bisschoff zijn expressies van pure vorm en kleur. De kunstenaar brengt een eerbetoon aan het modernistische abstracte schilderen.
Aspecten van sommige werken zijn openlijk toegeëigend — met name uit de Finse non-figuratieve abstractie en de Russisch-avant-gardistische suprematistische beweging. Hier verschijnt de beeldend kunstenaar als con-artist.

Deze serie werken is eerder een viering dan een statement van het feit dat er kunsthistorisch niets nieuws meer te maken valt. Bekende kunstwerken of boektitels worden toegeëigend en dienen als titel voor de schilderijen. Kleurgebruik en een gevoel van ‘automatische’ compositie staan daarbij centraal.

In recenter werk worden figuratieve elementen geïntroduceerd die lijken te vechten om los te breken uit hun geometrische gevangenschap. Duidelijk te plaatsen binnen de mid-century modernistische revival testen deze schilderijen reeds gebruikte beelden in een nieuwe, geschilderde context. De werken functioneren binnen een schilderkunstige idioom dat al vaker is herkauwd — en ongetwijfeld opnieuw herhaald zal worden.